กระจกเงาบานใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง

ฉันค่อยๆก้าวอย่างเชื่องช้าในจังหวะที่สม่ำเสมอเดินเข้าไปหามัน

ดวงตาเรียวจ้องลึกลงไปยังเงาของตัวเองที่อยู่เบื้องหน้า

ดวงตาที่ไร้ความรู้สึก ราวกับนั่นไม่ใช่ตัวฉันเอง ...

 

 

"เธอเป็นใคร?"

ริมฝีปากแห้งผากของฉันเอ่ยถาม แต่เงานั่นกลับไม่ได้แสดงภาพตามที่ฉันพูด

 

"ฉันก็คือเธอไง"

หญิงสาวที่มีรูปร่างหน้าตาพิมพ์เดียวกับฉันเหยียดยิ้มก่อนจะเอ่ยตอบ

 

"ฉันคือภาพสะท้อนของเธอ"

น้ำเสียงเย็นเอ่ยอย่างสมเพช

 

 

"เธอคือฉัน...น่ะเหรอ?"

"ไม่ใช่เหรอ? มองดูสิ เราไม่เหมือนกันตรงไหนล่ะ?"

 

ฉันพินิจมองคนที่อยู่ในกระจกเงา

เธอมีทุกอย่างที่เหมือนกันกับฉัน ทั้งรูปร่าง หน้าตา ทรงผม หรือแม้กระทั่งเสื้อผ้าที่สวมใส่

 

 

แต่ความเย็นชา หยิ่งยโส สายตาก้าวร้าวนั่น

นั่นคือฉันน่ะเหรอ?

 

"นั่นคือเธอไงล่ะ"

 

 

 

 

"ใช่ นั่นคงจะเป็นฉันเองนั่นล่ะ"

 

 

ในบางครั้ง ฉันมักจะถามเพื่อนของฉันว่า

"เธอไม่รู้เหรอว่าฉันเป็นคนยังไง?"

 

ถึงแม้ว่าเธอจะตอบว่าเธอรู้ดี

แต่ฉันรู้ ว่าเธอไม่รู้หรอก

 

"ก็ในเมื่อฉันเอง อาจจะยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ"

 

 

 

"แล้วเธอเป็นคนยังไงล่ะ?"

เงาในกระจกถามฉัน

 

"เป็นยังไงเหรอ?"

 

"เป็นคนที่ไม่ควรสนิทด้วยไง"

ฉันตอบก่อนจะหัวเราะเบาๆ

 

 

"ทำไมล่ะ?"

"เพราะว่าฉันมักจะทำนิสัยแย่ๆใส่เพื่อนสนิทของฉันละมั้ง?"

"ทำไมล่ะ?"

"เพราะว่าฉันเห็นเค้าเป็นของตายละมั้ง?"

 

 

"เธอก็รู้นี่ว่าเพื่อนไม่ใช่ของตาย"

"รู้สิ เพราะอย่างงั้นในวันหนึ่งที่ฉันรู้ว่าเค้าไม่ใช่ของตายของฉันขึ้นมาจริงๆ ความรักมันถึงเปลี่ยนเป็นความเกลียดยังไงล่ะ"

 

 

 

"เธอเกลียดเพื่อนของเธอได้ด้วยเหรอ?"

"ไม่รู้สิ"

 

 

 

"ฉันอาจจะเจ็บกับความจริงมากไป จนอยากทำให้เค้าเจ็บบ้างก็ได้นะ"

 

"นิสัยไม่ดีนี่"

เงาในกระจกของฉันโพล่งออกมา ทำให้ฉันหัวเราะออกมานิดหน่อย คิ้วบางนั่นขมวดกันเป็นปมด้วยความไม่เข้าใจ

 

 

ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าตัวเองเย็นชากว่าเงาในกระจกตอนแรกอีกนะ

 

"ก็เพราะว่านิสัยไม่ดีไง"

"ฉันถึงสมควรอยู่อย่างโดดเดี่ยว"

 

"เธอคิดว่า ตอนที่ฉันตาย คงจะหนาวตายอยู่คนเดียวมั้ย?"

"ฉันกับเธอน่ะคนเดียวกันนะ"

ฉันหัวเราะอีกครั้งเมื่อเงาในกระจกนั้นโวยวายหากจะต้องเหน็บหนาวตายอยู่คนเดียว

 

 

 

"เธอไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยหรือไง?"

"รู้สึกสิ ฉันยังเป็นมนุษย์ที่มีความรู้สึกอยู่นะ ถึงจะเย็นชาไปบ้างก็เถอะ"

 

"แล้วเธอทำยังไงต่อ?"

"ทำอะไร?"

 

 

"กับเพื่อนของเธอน่ะ"

 

 

 

"ให้เค้าลิ้มรสความเจ็บปวดละมั้ง..."

"เลือดเย็นที่สุด"

ฉันเห็นตัวเองในกระงกมองกลับมาอย่างขุ่นเคือง แต่ฉันก็ทำได้เพียงแค่ยิ้มบางกลับไป

 

 

 

"เพราะว่าฉันเจ็บละมั้ง"

"ฉันไม่รู้ว่าตัวเองเจ็บจริงๆ หรือคิดไปเองว่านั่นคือความเจ็บปวด"

"แต่ว่าฉันรู้สึกเจ็บ ฉันเสียใจ ฉันคิดมาก ในหัวของฉันมีแต่เรื่องของเค้าเต็มไปหมด"

 

"แต่เค้าก็ดูเหมือนจะสบายดีนี่ ฉันอิจฉาเค้าจังเลย"

"ฉันน่ะแย่ เธอก็รู้ใช่มั้ยล่ะ?"

 

"ฉันอิจฉาที่เค้ามีความสุขล่ะ เค้ายังมีเพื่อนคนอื่น เค้ามีความสุขได้ทั้งๆที่ไม่มีฉัน"

"เพราะว่าฉันไม่สำคัญละมั้ง?"

"ฉันก็เลยรู้สึกว่า ทำไมฉันต้องเป็นอย่างนี้อยู่คนเดียวล่ะ ไม่ยุติธรรมเลย"

 

"เค้าควรจะเจ็บแบบฉันบ้างสิ เจ็บให้มากกว่าฉัน เค้าจะได้รู้ว่าฉันทรมานมากแค่ไหน"

 

"เธอเรียกร้องความสนใจเหรอ?"

"ไม่รู้สิ แหม ดูน่าสมเพชจังเลยนะ ถ้าเรียกการกระทำนั้นว่าเรียกร้องความสนใจน่ะ"

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ก็อย่างที่บอก ฉันแค่ทำให้เค้ารู้สึกในสิ่งที่ฉันเป็นบ้าง"

 

 

 

 

"แล้วยังไงล่ะ?"

"มีความสุขมั้ย?"

 

"ไม่มีหรอก..."

 

"เหมือนหัวใจของฉันจะเจ็บมากกว่าเดิมซะอีก"

"เจ็บ...จนด้านชากับความเจ็บไปแล้วซะด้วย"

 

 

 

"ฉันไม่รู้ว่าอะไรคือความหมายของคำที่เค้าบอกว่ามีฉันไว้"

"ในเมื่อฉันรู้สึกว่า เค้าอาจจะไม่ได้มีฉันตั้งแต่แรกด้วยซ้ำไป"

"บางที เราอาจจะแค่หลอกตัวเองก็ได้"

"เราคิดว่าเราเป็นเพื่อนกัน คิดว่าสนิทกัน คิดว่าต่างคนต่างสำคัญซึ่งกันและกัน"

 

"แต่ทำไม เมื่อฉันมองดูดีๆ ฉันกลับรู้สึกว่าเส้นความสัมพันธ์ของเรามันกลับไม่มีอะไรเลย"

"เธอเห็นรึเปล่า? ฉันไม่เห็นเลย ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร?"

 

 

"มันอาจจะไม่มีอะไรมาตั้งแต่แรกแล้วก็ได้ ทั้งหมดฉันก็แค่หลอกตัวเอง"

"แล้วเธอคิดว่าฉันควรจะรั้งคนๆหนึ่งไว้ให้เป็นเพื่อนอยู่ทำไม ทั้งๆที่ฉันคิดว่ามันไม่ใช่แล้ว?"

 

 

 

"เธอก็เห็นเหมือนฉันใช่มั้ยล่ะ? เค้ายังมีคนอื่นที่ดีกว่าฉันตั้งเยอะแยะ"

"เค้ายังมีคนห่วงใย ในอนาคตเค้ายังต้องเจอคนที่ดีกว่าฉันอีกตั้งมากมาย"

 

"แล้วมีเหตุผลอะไร ที่ฉันจะต้องรั้งเค้าไว้กับคนเห็นแก่ตัวที่เอาแต่ทำให้เค้าเจ็บปวดกันล่ะ?"

 

 

"ครั้งเดียวน่ะ มันมากพอแล้วล่ะสำหรับเรื่องเดิมๆแบบนี้"

 

"ถ้ายังมีอีกครั้ง เราก็สมควรเลิกเป็นเพื่อนกันได้แล้วไม่ใช่เหรอ?"

 

 

 

 

 

"เห็นแก่ตัวจังนะ"

"ก็เพราะว่าเห็นแก่ตัวนั่นล่ะ"

 

 

"เธอไม่คิดจะรักษาเพื่อนของเธอไว้มั่งหรือไง?"

"ฉันทำได้เท่านี้แหละ"

"เธอทำได้แต่เธอไม่ทำมากกว่า"

"อาจจะใช่มั้ง? ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ฉันก็ทำได้แค่นี้แหละ"

 

"เธอยังอยากจะเป็นเพื่อนกับฉันอยู่หรือไง ถ้าเธอรู้ว่าฉันเป็นแบบนี้ ทำกับเธอแบบนี้อ่ะ"

"ไม่อ่ะ ฉันจะปล่อยให้เธอหนาวตาย"

"ใช่มั้ยล่ะ?"

 

 

"ฉันอาจจะไม่สมควรมีเพื่อนก็ได้"

 

"เพื่อนไม่ควรทำให้เพื่อนเจ็บ"

"เพื่อนไม่ควรทำให้เพื่อนเสียใจ"

"เพื่อนไม่ควรทำให้เพื่อนร้องไห้"

 

"แต่ฉันทำทุกอย่างที่เพื่อนเค้าไม่ทำกันเลยล่ะ"

 

 

 

"ทำไมถึงเป็นคนอย่างนี้นะ?"

"ไม่รู้สิ ฉันไม่ใช่พวกชอบเปลี่ยนตัวเองซะด้วย"

 

"ฉันไม่ใช่คนละเอียดอ่อนหรอก ฉันพูดว่าห่วงใยใครไม่เป็น"

"อย่างดีก็ทำได้แค่ตบหัวแล้วลูบหลัง"

 

"แล้วฉันยังเป็นพวกปากแข็งอีกตังหาก บางทีเป็นห่วงก็บอกว่าไม่ได้ห่วง"

"เข้าใจยากใช่มั้ยล่ะ?"

 

"ก็เลยไม่มีใครเข้าใจไง"

 

 

 

"ชีวิตฉันน่ะ เลิกขอให้ใครมาเข้าใจตั้งนานแล้วล่ะ"

 

 

 

"เป็นแบบนี้ดีแล้วเหรอ?"

"ไม่ดีหรอก แต่เธอจะให้ฉันทำยังไงล่ะ? ฉันทำได้แค่นี้แหละ"

 

"เธอมีความสุขหรือไง?"

"แล้วเธอมีรึเปล่าล่ะ? เธอก็คือฉัน เธอมีความสุขมั้ยล่ะ?"

 

 

 

 

"ไม่มีหรอก"

"แต่ก็ทำอะไรไม่ได้แล้วนี่ เธอควรจะรับกรรมในสิ่งที่เธอทำไปซะ"

 

 

"สุดท้ายแล้ว มันก็เป็นอย่างนั้นแหละ"

ฉันมองเงาของตัวเองอีกครั้งแล้วเหยียดยิ้ม

ความรู้สึกเหมือนคนในกระจกตอนแรกได้ออกมาเป็นตัวฉันแล้วจริงๆ

 

หรือบางที นั่นอาจจะเป็นตัวของฉันจริงๆตั้งแต่แรกนั่นแหละ

 

 

ฉันตัดสินใจก้าวเดินออกมา

ทิ้งไว้เพียงกระจกบานใหญ่ที่ยังคงตั้งตระหง่านอยู่อย่างเดียวดาย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ขอโทษที่ไม่สามารถทำให้อะไรมันดีขึ้นมากกว่าเดิม

 

ขอโทษที่มึงต้องเสียใจเพราะความเป็นคนแบบนี้ของกู

 

 

 

 

  

가지마 (Don't Leave)  ;; Brian