Title : Sylvia
Paring : Jonghyun x Key
Author : Klarinestiez (nannienan)
Rating : PG
Genre : AU, POV, Songfic, One Shot, Ficlet, Romantic(?)
Date : 2009.10.19
Song : Sylvia : Loveholic
Author's Note : ฟิคด้นสด แต่งจบภายใน 1 ชั่วโมง(?) อ่านจบภายใน 3 นาทีเหมือนเดิม  - -"
เป็นฟิคที่ไม่มีเหตุผล ไม่มีอะไรจะบอก แค่ฟังเพลง Sylvia แล้วอยากแต่งฟิคลอยๆเหมือนเพลงบ้าง
แต่แต่งจบ ฟิคไม่เห็นลอยเลย(??)

Sylvia

มือบางกระชากประตูออกแล้วปิดมันลงอย่างแรงจนเกิดเสียงดังตามอารมณ์ที่คุกรุ่นของตนเอง
เรื่องที่ทำให้เขาหัวเสียคงไม่พ้นการปะทะคารมกับอีกคนข้างนอกเมื่อครู่นี้

คีย์รู้ เรื่องทั้งหมดทั้งปวงมันไม่มีแก่นสารอะไรให้ต้องทะเลาะกันรุนแรงเลย มีแต่ความไร้สาระทั้งนั้น

แล้วก็เพราะไอ้ความไร้สาระนั้นนั่นแหละ ถึงทำให้เขาอารมณ์เสียอยู่ตอนนี้

"นายไม่รู้เหรอว่าฉันเป็นคนยังไง?"

นั่นมันก็แค่ประโยคที่เขาพูดมันแค่เล่นๆไม่ใช่หรือไง?

"ฉันไม่รู้หรอก"

แล้วนี่คือสิ่งที่คิมจงฮยอนควรจะตอบคำถามของคีย์งั้นเหรอ?

สุดท้าย...ก็ไม่มีอะไรดีขึ้น เมื่อเขาทั้งสองต่างก็เอาแต่ขุดเรื่องเก่าๆ ฟื้นฝอยหาตะเข็บมาเพิ่มให้เรื่องเถียงกันมากขึ้นไปอีก ทั้งเรื่องที่เคยทะเลาะกันคราวก่อน แม้จะเคลียร์กันไปเรียบร้อยแล้วก็ยังไม่เว้น

ทุกๆครั้งที่ทะเลาะกัน คีย์มักจะถามตัวเอง เขากับจงฮยอนน่ะ รักกันจริงๆเหรอ?
คีย์เป็นเพียงแค่มนุษย์คนหนึ่งที่มักจะบอกจงฮยอนอยู่บ่อยๆว่าตัวเองน่ะอีโม
เพราะฉะนั้นไม่ว่าคีย์จะเหวี่ยงแค่ไหนอีกคนก็จะต้องตามใจเขาอยู่เสมอ

มันดูเห็นแก่ตัวใช่มั้ย? คีย์บอกจงฮยอนแล้วนะ บอกตั้งแต่เพิ่งรู้จักกันเมื่อสามปีที่แล้ว

แต่ตอนนี้คีย์ไม่รู้จริงๆว่าสามปีหลังจากที่รู้จักกัน จงฮยอนใจกว้างคนนั้นหายไปไหนแล้ว?

หายไปกับกาลเวลางั้นเหรอ?

ความรักของพวกเขาคืออะไรกันแน่นะ? ความทรงจำที่คีย์มองกลับไปเจอก็มีแต่เขากับจงฮยอนนั่งเถียงกัน หรือไม่ก็ทะเลาะกันทั้งนั้น ถึงแม้ว่าหลายๆครั้งที่กลับมาดีกันเหมือนเดิม แต่มันก็รู้สึกเหมือนมีอะไรที่ติดค้างในใจทุกครั้งอยู่ดี

'นี่เรารักกันจริงๆใช่มั้ย?'

นั่นเป็นคำถามที่เขาถามตัวเองมาตลอด ระยะเวลาของมันวนเวียนอยู่ในหัวมากขึ้นทุกครั้งที่ทะเลาะกัน

คีย์มักจะมองคนตรงหน้า นอกจากคำถามว่ารักกันอยู่มั้ย?
นานวันเข้ามันก็มีคำถามว่า 'ถ้าขาดอีกคนไปจะอยู่ได้มั้ย?' ขึ้นมาด้วย

เขาไม่เคยคิดหาคำตอบที่ถูกต้องว่ามันคืออะไร จนกระทั่งเมื่อกี้ที่ทะเลาะกัน ...

"ฉันไม่อยู่กับนายแล้ว"

สาบานได้ว่ามันก็เพียงแค่อารมณ์ชั่ววูบ

"ก็ไปสิ"

คีย์แทบอยากจะฆ่าจงฮยอนให้ตายคามือ อีกคนควรจะรู้ว่าเขาพูดไปด้วยความโมโห จงฮยอนควรจะห้ามเขา
ควรจะบอกว่าฉันขอโทษ ฉันจะไม่ทำอีก อะไรก็ได้ ที่ไม่ใช่ประโยคที่ตีความหมายได้ว่าขับไสไล่ส่งกันแบบนี้

หยดน้ำใสไหลลงจากดวงตาคู่สวยเรื่อยๆ คีย์พยายามปาดน้ำตาทิ้ง แต่ทำยังไงก็ไม่หมดไปสักที เขาไม่ได้เสียใจ เขาบอกตัวเองว่าเขากำลังโมโห ใช่ เขากำลังโมโหที่ทำอะไรไม่ได้ ร่างกายเลยสั่งให้ร้องไห้ระบายความโกรธที่สุมอกแทน

เราอาจจะไม่เคยรักกันเลยก็ได้ คีย์ยอมรับว่านึกถึงประเด็นนี้แล้วก็อดใจหายไม่น้อย
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะผิดหวัง หรือเป็นเพราะเข้าใจความผูกพันจอมปลอมผิดไปว่าเป็นความรัก

คีย์ไม่รู้ เขาหาคำตอบไม่ได้ แม้กระทั่งความรักคืออะไร หรือรักจงฮยอนบ้างมั้ย เขาก็ตอบไม่ได้

คิมคีย์บอมเป็นคนนิสัยแย่ที่สุดตั้งแต่เขาเกิดมาบนโลกและได้รู้จักคนมากมาย
ไม่มีใครจะนิสัยแย่เท่าตัวเขาเองอีกแล้วล่ะ ถึงรู้อย่างนั้น คีย์ก็ไม่คิดจะเปลี่ยนตัวเองเพื่อใคร

และคีย์ก็รู้ คิมจงฮยอนก็ไม่ใช่คนเปลี่ยนตัวเองเพื่อใครเหมือนกัน

คีย์เอาแต่ใจตัวเองมานานแล้ว จงฮยอนอาจจะตามใจคีย์มามากพอแล้วเหมือนกัน
วันนี้มันอาจถึงจุดสิ้นสุดของคนที่เอาแต่ใจมากเกินไป กับคนเบื่อที่จะเอาใจใครแล้วก็ได้

ร่างบางสะดุ้งน้อยๆเมื่อได้ยินเสียงประตูถูกเปิดออก คีย์ปาดน้ำตาที่ยังคงไหลไม่หยุดออกลวกๆ
แล้วหันไปมองบุคคลที่เข้ามาใหม่

คิมจงฮยอนยืนพิงกรอบประตูไม้แล้วมองมาที่เขาโดยไม่พูดอะไร คีย์นึกหมั่นไส้ จึงหยิบเอาตุ๊กตาก็อตซิลล่าสวมหัวที่อีกคนซื้อตอนไปเที่ยวญี่ปุ่นด้วยกันแล้วให้เขาเป็นของขวัญวันเกิดปาเข้าใส่จงฮยอนสุดแรง

มือหนาเอื้อมรับก็อตซิลล่าเจ้ากรรมนั่นไว้ได้ ก่อนจะขว้างมันกลับใส่หน้าเขาจังอย่างรวดเร็ว

"คิมจงฮยอน!!!" ร่างบางตวาดเสียงดังด้วยหมดความอดทนในตัวอีกคน
ถ้าจะไล่กันแบบนี้ เอ่ยปากพูดดีๆคีย์ก็ฟังภาษาคนรู้เรื่องหรอกนะ

ขาเพรียวก้าวฉับหมายจะออกจากห้องนี้ให้เร็วที่สุดเมื่อรู้สึกว่าน้ำตารื้นขึ้นมาอีกครั้ง แต่จังหวะที่กำลังจะก้าวผ่านอีกคนพ้นไป แขนบางกลับถูกกระชากไว้ด้วยมือหนา ความแรงนั้นทำให้คีย์พลิกตัวหันกลับมาอยู่ในอ้อมกอดของอีกคนอย่างช่วยไม่ได้ มือเล็กพยายามออกแรงดันอีกฝ่ายเพื่อให้ตนเป็นอิสระ แต่เขารู้สึกว่าจงฮยอนกลับกอดแน่นขึ้นไปอีก

"อย่าไป..."

เขื่อนน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้พังทะลายลงมาอย่างไม่เป็นท่า
คีย์หยุดการเคลื่อนไหวทุกอย่างของตัวเอง จะมีก็แค่น้ำตาเท่านั้นที่ไม่สามารถหยุดได้

"คีย์บอม..." อ้อมแขนแกร่งของอีกคนโอบกอดเขาไว้แน่น จงฮยอนไม่เคยกอดคีย์แน่นขนาดนี้มาก่อน เขารู้สึกได้ถึงลมหายใจ รู้สึกได้แม้กระทั่งเสียงหัวใจถี่รัวที่เต้นดังของอีกฝ่าย ร่างหนาทำราวกับกำลังรักษาสิ่งที่สำคัญที่สุดไว้ไม่ให้หลุดลอยไปจนเอื้อมคว้าไว้ไม่ทัน

"จงฮยอน..." คีย์เอ่ยเรียก
อีกคนกลับกอดเขาแน่นเข้าไปอีกทั้งที่ร่างบางไม่คิดว่าคนสองคนจะสามารถแนบชิดกันได้มากไปกว่านี้อีกแล้ว

"รั้งฉันไว้ทำไมล่ะ? เราทะเลาะกันแทบจะทุกวัน เราเข้ากันไม่ได้นายก็รู้"

"ฉันไม่รู้หรอก" จงฮยอนคลายอ้อมกอดออกช้าๆก่อนจะมองหน้าเขา
ใบหน้าคมเคลื่อนเข้ามาใกล้ก่อนจะประทับจุมพิตเบาลงบนกลีบปากบาง

"ฉันรู้แต่ว่า ฉันรักนาย"

"นายเบื่อที่จะมีฉันไว้ข้างๆหรือยังไงล่ะ? เบื่อที่จะทะเลาะกันจนอยากให้ฉันหายไปจากชีวิตรึเปล่า?"

เขาส่ายหน้าได้อย่างไม่ต้องคิดเลยสักนิด...

จงฮยอนยิ้มบางก่อนข้อนิ้วหนาจะเลื่อนขึ้นมาเกลี่ยซับน้ำตาให้
คีย์มองแววตาอบอุ่นของอีกคนที่ไม่ได้พินิจมองมันให้ดีมานานแล้ว

คีย์รักคนๆนี้นั่นแหละ คีย์รักจงฮยอนคนนี้...ถึงแม้ว่าจะทะเลาะกันมานับครั้งไม่ถ้วนแล้วก็ตาม
คีย์ก็ยังคนรักคนๆนี้ คนที่บางทีก็อีโมตามเขาไปบ้างเหมือนกัน

"ขอโทษนะ..." ร่างบางเอ่ย ก่อนจะจับมือของอีกคนไว้ให้แนบลงบนแก้มเนียนของตน

"ขอโทษเหมือนกัน" ริมฝีปากหนากดจูบลงบนหน้าผากมนแล้วกอดร่างบางไว้อีกครั้ง

จนถึงตอนนี้ คีย์ก็ยังไม่รู้หรอกว่าความรักของพวกเขาเป็นยังไง
แต่ตราบใดที่เราทั้งคู่ยังคงยินยอมพร้อมใจที่จะอยู่ข้างๆและทะเลาะกันต่อไปเรื่อยๆ

คำตอบอาจจะไม่จำเป็นสำหรับคำถามนั้นเลยก็ได้...

End ...

Author's Talk : เห่อ?
เป็นเรื่องน่าเศร้าที่ความจริงมักไม่จบลงแบบสวยหรูเหมือนในฟิค(?)
งือ ไม่รู้จะทอล์คอะไร จริงๆนะ จริงๆ ทอล์คคราวนี้ไม่ยาวแหง
เป็นฟิคที่ไม่มีเหตุผลเลยเนอะ ก็เหมือนคนแต่งนั่นแหละ อายุขนาดนี้แล้วก็ยังไม่มีเหตุผลเหมือนกัน

อ้า...?

นั่นแหละ ถ้าเบื่อเมื่อไหร่ก็ไปเหอะ ถ้าขี้เกียจทะเลาะกันแล้วอ่ะ
เพราะมันก็คงจะต้องทะเลาะกันต่อไปเรื่อยๆละมั้ง? อันนี้ก็ไม่รู้ อนาคตเป็นเรื่องที่บอกไม่ได้

อื้อ?

อ่า...เพลงเพราะเนอะ ได้ฟังรึเปล่า? จริงๆเป็นเพลงที่ความหมายดีมากเลยนะ ไม่เหมาะกับฟิคเศร้า(?)เลยอ่ะ  - -"
ฟังแล้วลอยยยย~ อยากจะแต่งฟิคที่อ่านแล้วลอยเหมือนฟังเพลงนี้บ้าง แต่ฟิคเรื่องนี้มันอ่านแล้วไม่เห็นจะลอยตรงไหนเลย

งุ้มงิ้ม?

.

.

.

แล้วนี่ ...?

เข้ามาทำไมกั๊นนนน  =____________________________;="

Sylvia  ;; Loveholic