เมื่อวานไปช่วยงานที่ร้านกาแฟลูกเจ้านายแม่มา

(ร้านโอฮาน่าคาเฟ่ สุขุมวิท 24 ใครสะดวกก็แวะไปได้นะ อาหารอร่อย wi-fi ฟรีด้วย  )

จริงๆก็ เคยคิดจะทำงานอะไรแบบนี้ไว้เหมือนกัน

ลงท้ายก็แค่คิดตลอด ชีวิตแม่งขี้เกียจเกินไป

แต่เมื่อวานที่ร้านคนขาด แม่เลยถึงขั้นมาปลุกให้ลุกไปช่วยงานเลยทีเดียวเชียว

ไม่ได้ทำอะไรมาก นอกจากคอนเสิร์ฟอาหาร รับออเดอร์ ต้อนรับดูแลลูกค้า

ช่วงนี้แนนชอบไปนั่งทรูคอฟฟี่เหมือนกันนะ  (ประเด็นหลักคือมีส่วนลด 50% อ่ะ กั่กๆๆๆๆๆ)

พอลองได้มาทำงานที่ร้านแล้ว แอบตื่นเต้นนิดนึง  *หัวเราะ*

ตอนแรกพี่กั๊งมาคอยเทรนด์สอนงาน

ขั้นแรกก็สอนนับโต๊ะก่อน โต๊ะในร้านมีไม่เยอะ แค่ 14 โต๊ะ เพราะงั้น สบาย อันนี้ผ่าน

(ถึงแม้ตอนแรกจะแอบสับสนว่า เริ่มนับโต๊ะ 5 จากในไปนอกหรือนอกมาในก็เถอะ  *หัวเราะ*)

ส่วนขั้นตอนรับออเดอร์ก็ไม่มีอะไรมาก

หยิบเมนู แล้วก็จดออเดอร์ตัวใหญ่ๆ (ฮ่าาาาา)

แล้วก็เอามาส่งเคาท์เตอร์

ส่วนเวลาเสิร์ฟ พาสต้าก็ทานกับช้อนส้อม

ส่วนพวกขนมหรือแซนวิสอย่างอื่นก็จะทานเป็นมีดส้อมหมดเลย

พาสต้าก็จะมีบราวนี่เสิร์ฟเป็นขนมหวานด้วย

อันนี้เป็นอะไรที่แอบปัญหาสังคมมาก

ไม่ใช่อะไร ชอบลืมทุกที

(แล้วอิแนนไม่ได้ลืมคนเดียวค่ะ ลืมกันทั้งร้าน ฮาาาาาาาา)

ลูกค้าบางคนสั่งวาฟเฟิล มันต้องเสิร์ฟคู่กับไซรัปใช่มั้ย?

นี่ก็ลืมเหมือนกัน

ก็มันแบ่บ ตื่นเต้นนี่นา 

ที่ร้านขายกาแฟ มีตั้งแต่กาแฟร้อนเย็น ลาเต้ คาปูชิโน่ บลาๆๆ

มีพาสต้า แซนวิชด้วย ขนมก็มี

ครัวของร้านอยู่ติดเคาท์เตอร์เลย ทำงานกันอยู่ในพื้นที่แค่นั้น

เวลามีออเดอร์กาแฟที กลิ่นจะคลุ้งอยู่ตรงที่ทำไปหมดเลยล่ะ

แนนชอบไปยืนเกาะฉากที่มันกั้นเป็นส่วนที่เป็นครัว

แล้วก็ดูเค้าทำกาแฟ (เวลาที่ร้านไม่ค่อยมีแขก)

กลิ่นมันแบ่บ ติดจมูกมากๆอ่ะ ตอนนี้ยังได้กลิ่นอยู่เลยนะ  *หัวเราะ*

แขกส่วนใหญ่ที่ร้านเป็นคนญี่ปุ่นนะ

เพราะว่าแถวนั้นคนญี่ปุ่นอยู่เยอะมาก

ที่สำคัญแขกญี่ปุ่นพูดภาษาไทยได้เกือบหมดเลยอ่ะ!!!!!

แนนจะชอบรับออเดอร์กับแขกญี่ปุ่นมาก

เพราะบางที เค้าไม่พูด แต่ชี้เลย หวานหมูอ่ะสิ  *กลิ้ง*

เราก็จดที่เค้าจะสั่งอย่างเดียว

แล้วก็เสิร์ฟตามรายการ โอ้โห ง่าย  *หัวเราะ*

แต่ตอนช่วงเกือบเย็นๆที่ร้านยุ่งมาก

คือ มีงานเข้าแทบไม่ได้หยุดเลย

อาจจะเป็นเพราะวันอาทิตย์ด้วยละมั้ง? พี่เค้าบอกว่าวันอาทิตย์คนจะเยอะหน่อย

พี่กั๊งกลับไปก่อน เลยได้พี่อ้อมมาช่วยเทรนด์แนนต่อ  *หัวเราะ*

เวลาลูกค้าพูดภาษาอังกฤษมา แนนโยนให้พี่อ้อมเลย

เวทอะมินิตพลีส แล้ววิ่งไปตามพี่อ้อม ห้าๆๆๆๆ

เค้ากลัวฝรั่งอ่ะะะะ  *ยกไม้จิ้มฟันขู่(?)*

พี่อ้อมทำวาฟเฟิลสวยมาก เห็นแล้วอยากกินมั่ง

วันนี้ยืนทั้งวัน กว่าจะได้นั่งก็ 5-6 โมงนู่นเลย

แต่ก็สนุกดีอ่ะ ทำแล้วอยากไปทำอีก

พี่ๆก็น่ารัก โดยเฉพาะพี่อ้อม

พี่อ้อมรู้จัก shinee ด้วยอ่ะ อรั๊ยยยยยยยยยยย(?)

พี่อ้อมบอกว่า สมัยก่อนพี่ชอบลาร์คอ่ะน้อง

(พี่อ้อม รุ่นเดียวกะพี่วีเลยอ่ะ ห้าๆๆๆๆๆๆ)

แต่ป่านนี้ยังไม่นอน พรุ่งนี้แกจะตื่นกี่โมงฟร่ะ  *ประสาท*

ลอยมาแล้ว สระหลินปิง สาขา 4

วันก่อนเพิ่งขอโทษน้องไป ยังจะมีหน้ามาขอจงคีย์อีกเนอะกู เฮ้อ  - -

ว่าด้วยเรื่อง Ailurophilia(?)

นี่คือวรรคที่ชอบที่สุดในเรื่องแล้ว

ไม่มีคำตอบที่เป็นคำพูด แขนเรียวพยายามโอบรอบคอของเขาไว้ด้วยเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด
ริมฝีปากเผยอขึ้นเหมือนกับจมูกที่คอยลำเลียงอากาศจะปฏิบัติหน้าที่ของมันได้ไม่ดีเท่าที่ควร
ลิ้นเล็กคลอเคลียไล้เลียอยู่บนริมฝีปากของเขาไม่ห่างราวกับเด็กที่ได้ขนมหวานรสชาติถูกใจ
จงฮยอนส่งลิ้นหนาออกไปทักทายบ้าง เขากำลังหลอกล่ออีกคนให้ตายใจ
ไม่ต่างอะไรจากหมาป่าท่าทางใจดีที่ใช้อุบายลวงลูกแกะน้อยให้เดินเข้าสู่ความ มืดมิดของป่าลึกทีละนิด
ริมฝีปากที่ประกบกันอีกครั้งเป็นสัญญาณบ่งบอกถึงความตายใจของอีกฝ่าย
เรียวลิ้นไล่ต้อนให้ร่างบางจมลงสู่ความมืดทีละเล็ก ภายในหัวขาวโพลน เคลิบเคลิ้มชวนฝันอีกทีละน้อย
และโดยไม่รู้ตัว...ลูกแกะตัวน้อยก็กลายเป็นอาหารอันโอชะของหมาป่าจอมเจ้าเล่ห์ไปโดยปริยายเสียแล้ว

อ้า ... กูไม่สามารถเขียนอะไรแบบนี้ได้อีกแล้วล่ะ 

ขุดฟิคจงคีย์ได้น่ากลัวมากจ้ะ  - -"

จะว่าไปฟิคเรื่องใหม่ๆไม่ได้เอาฟิคไปลงที่ smfix เลยอ่ะ

ฮ่าาาาาาา(?)

Love Like This  (네게로)  ;;  SS501